 |
|
Liliane van Kol stelde mij de vraag: Heeft de groeiende
belangstelling voor loopbaanadvies en reïntegratie te maken met ons
tijdsbeeld, de economie, of komt het door groeiende onzekerheid van
vele mensen die door de bomen het bos niet meer zien?
| Met deze vraag, die al
antwoorden in zich heeft, in mijn achterhoofd ga ik wandelen
in het landgoed achter mijn huis. Ik geniet van het schorre
indringende geluid van een stel pubereksters die druk heen
en weer vliegen. Net als eksters komen mensen van alles
tegen in de verschillende fases van hun leven. De
maatschappij stelt hoge eisen aan het vermogen van mensen
mogelijkheden in zichzelf te blijven ontdekken en zichzelf
geestelijk en lichamelijk op een gezonde manier te blijven
voeden. Mensen hierbij begeleiding bieden is het werkterrein
van loopbaanadviseurs. Niet voor niets worden ze wel de
nieuwe dominees en vroedvrouwen genoemd. Een loopbaan- en
reïntegratietraject gaat over zingeving en in elk traject
worden nieuwe stappen geboren.
|
|
Tijdsbeeld
Mensen maken met elkaar het tijdsbeeld, vormen samen de
maatschappij, leven in een privé huishouden en in een
collectieve huishouding. Ieder maakt met de kleine kring om
zich heen deel uit van een groter geheel. Het is kenmerkend
voor ons tijdsbeeld dat belangen van individuen weinig meer
te maken lijken te hebben met collectieve belangen. Op
individueel niveau is het een hele kunst antwoorden te
vinden op de vraag hoe zich te verhouden tot eigen behoeftes
in relatie tot de eisen die gesteld worden in de
buitenwereld. We leven in een snelle tijd waarin veel
informatie op ons afkomt. Kunnen we en willen we als persoon
een zinvolle bijdrage leveren aan het welzijn van de wereld?
Overheid, organisaties en bedrijven veranderen in een hoog
tempo. Arbeidscontracten worden steeds flexibeler.
Doelgerichtheid, groeien en winst maken staan hoog in het
vaandel. Arbeidsverhoudingen lijken te verharden. Snelheid
en veranderingsgezindheid winnen het van met geduld de tijd
zijn werk laten doen en consolidatie van het bestaande.
De natuurlijke waarde en kracht van de levensfasen die
mensen doorlopen, is onzichtbaar geworden. Verstedelijking
zorgt voor afstand van de natuur. Leven met de ritmes van de
dag, licht en donker, de maancyclus en de seizoenen past
niet in het maatschappelijke ritme, waarin voortdurend van
alles te koop en bereikbaar moet zijn. We hebben onszelf
boven de natuur gezet in plaats van te leven in de natuur
waar we uit voort komen. Ons gevoel voor de juiste balans
tussen actie en rust raakt daardoor meer en meer verstoord.
Klassieke rolopvattingen over mannenwerk en vrouwenwerk zijn
doorbroken, maar werkwijze en cultuur binnen bedrijven en
organisaties zijn nog niet navenant meegegroeid. Grenzen
tussen landen en culturen vervagen, terwijl tegelijkertijd
de behoefte om zich op een unieke wijze binnen en buiten
sociale groepen zichtbaar te maken en ergens bij te horen
toeneemt.
Mannen en vrouwen, junioren en senioren, witte en gekleurde
mensen, mensen in de stad en mensen op het platteland komen
in conflict met hun natuurlijke verlangen naar hun
authentieke staat van zijn van waaruit zij in elke
levensfase kunnen denken, voelen en handelen. De door
opvoeding en maatschappelijke context aangeleerde
rolopvattingen zijn aan herziening toe.
Groeiende onzekerheid
Mensen leven met veel vragen over te maken keuzes in werk en
privé, komen in aanraking met reorganisaties, verstoorde
arbeidsverhoudingen, krijgen outplacement aangeboden, raken
burn-out, krijgen het gevoel dat ze het niet goed doen en
niet goed genoeg zijn en raken vooral hun plezier in werk en
leven kwijt.
Veel voorkomende loopbaanvragen zijn dan ook: Hoe ga ik om
met de verschillende rollen die ik heb? Doe ik wel zinvol
werk? Ben ik te oud aan het worden voor deze functie? Als ik
een kind krijg, wat betekent dat dan voor mijn loopbaan? Als
ik geen kind krijg, mis ik dan iets? Ik loop steeds tegen
dezelfde problemen aan, hoe komt dat toch? Zal ik een eigen
bedrijf beginnen? Ik voel me steeds meer opgejaagd, wat nu?
Op zoek gaan naar antwoorden op deze vragen dwingt mensen
tijd voor zichzelf te nemen, los te komen van de waan van de
dag. Het is als het lopen van een labyrint. Met de vragen
die je hebt loop je langs alle ogenschijnlijke omwegen naar
het centrum. Je verkent je mogelijkheden en overwint
weerstanden. Je loopt verder en vindt je eigen antwoorden,
laat oude patronen los. In het midden rust je. Je ervaart de
innerlijke krachtbronnen en gaat de uitdaging aan om de weg
naar buiten nieuwsgierig en met vertrouwen af te leggen. Van
buiten naar binnen, van binnen naar buiten.
Zonder de tijd voor bezinning kunnen de innerlijke en
uiterlijke druk hoog oplopen. Het vanzelfsprekende evenwicht
tussen geven en ontvangen raakt verstoord. Coaching en
loopbaanbegeleiding helpen om de balans te herstellen en
ziekte te voorkomen. Reïntegratie na ziekte geeft de kans om
met de geleerde lessen het labyrint van het leven te lopen
en met nieuwe energie loopbaanstappen te zetten.
Mensen maken met elkaar het tijdsbeeld. De optelsom van
individuen kan dus ook het tijdsbeeld veranderen. Van ik,
naar jij en ik, naar wij. Verbindingen maken vanuit liefde,
voorbij goed en kwaad.
Liliane Visser-van Kol verstilt als fotografe het leven van
alle dag. Ik help als coach mensen met verstillen en actie
en het vinden van hun natuurlijke balans. Ik ben benieuwd
hoe Sonja Kamminga zichzelf in haar bedrijf Balanswerk in
evenwicht houdt. Ik geef aan haar het stokje door met de
vraag: hoe hou jij jezelf als ondernemer in balans?
|
Maria Pinxter
Heemstede, 22 december 2005 |
|
|
Home
Werkwijze
Oriëntatie
Levensloop
Arbeidsreïntegratie
Outplacement
Loopbaanbegeleiding
Coaching
Coaching in de natuur
Supervisie
Publicaties
Ervaringen Cliënten
Praktische wenken /
meer weten
Routebeschrijving
|
